Refleksja na 1-szy tydzień Adwentu

Wieniec adwentowy

Wieniec adwentowy przemawia do nas poprzez zapaloną pierwszą świecę.

Ta płonąca świeca dzieli się z nami swoim światłem w ciszy i nieustannie, wręcz bardzo cierpliwie.

Wzywa nas w ten sposób do spokojnego i cierpliwego podejmowania naszych codziennych obowiązków.

Płonąca świeca to także symbol czuwania i modlitwy. Nasza codzienna aktywność rozpoczynamy od zapalenia światła.

Bez światła niemożliwa jest nasza praca i codzienne życie. Płonąca świeca wzywa nas, abyśmy każdego dnia rano zapalili światełko naszej porannej modlitwy.

Taki poranny kontakt z Bogiem oświetla nasze serce i umysł, oświetla nasz dzień i to co on przynosi.

Wreszcie obserwując codziennie tę pierwszą płonącą świecę adwentową dostrzeżemy, ze się zmniejsza, stapia.

Oddaje część siebie, aby świecić. Poprzez to stawia nam pytanie co my oddamy, aby nasze serca stały się mniej ociężałe, bardziej lekkie w relacji do Boga i do bliźnich.